...يا من ارجوه لکل خير

                  ... هم دلی از هم زبونی بهتره ...

   

 
...

 

 

سه‌شنبه ٢٠ بهمن ،۱۳۸۳

 

به پايان آمد اين دفتر ...

حلال کنيد .

الحمد لله رب العالمين

        
 

هم زبون

امتداد

 

 

دوشنبه ۱٢ بهمن ،۱۳۸۳

 

در شرقی ترين کوه

زير پای خورشيد

گاهی که صبح ، می خندد

نهری جاريست

که کودکی ام را

در زورقی کاغذی

تا غروب ، می برد ...

                                             در غربی ترين دريا

                                             زير سر خورشيد

                                             گاهی که شب ، می خوابد

                                             مردی ، شنا کنان

                                             پيش می رود ...

در ساحلی پر کف

آن سوی دريا

يکی پا برهنه

روی ماسه ها

بی قرار کسی است ...

ــ گيسوان جاری اش

بوی بهار می دهد ــ

                                             پيرمردی ، در افق

                                             عصا می زند ...

        
 

هم زبون

کيش و مات

 

 

شنبه ۳ بهمن ،۱۳۸۳

 

در شاه نشين ِ‌ دلم

                    چه آرام ،

                          چه با شکوه ،

                                 چه پر مهر ،

                                       نشسته ای

و زير رای تو من :

                       گنگ ،

                       غرق سکوت ،

                       غرق غوغا ...

شيوه ات چيست ؟

نمی دانم !

خانه خانه ، می خوانی ام

ــ بغمزه ای 

ناگه

    رخ می کشی و

                       سر باز می زنی

و من ،

مست ِ حضورت ،

به همين سادگی ،‌ هر بار

                    در کيش تو مات می شوم ...

به همين سادگی !

...

شيوه ات چيست ؟

نمی دانم !

        
 

هم زبون

بوی دريا

 

 

شنبه ٢٦ دی ،۱۳۸۳

 

برکه ام و

ارچه خامُش ،

        گنجينه ی سرود بارانم

يرکه ام و

ارچه محصور ،

        هوس رود شدن دارم

های ... نسيم ...

بوی دريا .....

        بوی دريا ....

آسمان !

کاری بکن ،

        سيلی ببار

ويران ِ ويران ،

           جاريم کن

سوی دريا ...

          سوی دريا ...

        
 

هم زبون

سرت سلامت

 

 

یکشنبه ٦ دی ،۱۳۸۳

 

ديشب ،

   چراغ دلم

       خاموش بود ،

                      که بود

،

وان کار فرو بسته ام انکار شد ،

                                        که شد

،

يک قطره ء خون بود ، يا که اشک

از ديده اگر فرو ريخت ،

                           که ريخت

،

چيزی شبيه عشق ،

                      در دلم

شعله زد و

          زبانه کشيد و

                        سوخت ،

                                   که سوخت

،

تقصير تو بود مگر ؟

نبود .

ساقی

سرت سلامت باد ،

                        که باد

        
 

هم زبون

سکوت

 

 

یکشنبه ٢٩ آذر ،۱۳۸۳

 

می بينم و ...

           نمی خواهم

می خواهم و ...

            نمی گويم

می گويم و ...

            صبر می کارم ...

و اين شکوفه های سکوت ،  

                        به چهره ام ، چنين                           

                                     زرد  ِ زرد ،                                            

زاده های صبر منند ...

...

تفالی زده ام

...

می گذرند شبهای تيره و

                             ــ سحر ،

از اين باغ ،

       ميوه ای خواهم چيد

سبز  ِ سبز

           سرخ  ِ سرخ

                    سپيد  ِ سپيد

        
 

هم زبون

تمنا

 

 

یکشنبه ۱ آذر ،۱۳۸۳

 

نگاهم

      زير باران

             باز ، بارانی است

باز ، شبگردم ...

کوچه تنهايی ام ، امشب

                        چه طولانی است ...

و انگشتان سردم

خيس ِ احساس غريبی ،

                           زير بارن

گرمی ِ دست تو را

        از من تمنا می کنند ، انگار ...

نمی دانم ،

         چه دارم گفت ،‌ پاسخ

کجايی در پس ِانبوه سرد اين همه ديوار ؟

در سکوت اين همه روزن ...

دری بگشای 

لبخندی ...               

نگاه خيس ِ مستم را

        به آغوش نگاه گرم خود بسپار

با من

   قدم بر کوچه ام بگذار ...

        
 

هم زبون

وداع

 

 

یکشنبه ٢٤ آبان ،۱۳۸۳

 

------------------------------

       السَّلامُ عَلَيْکَ         

يا اَکْرَمَ مَصْحُوب ٍ مِنَ الْاَوقات

------------------------------

 

ای بهار

می روی ، اما به رسم يادگار

قطره ای اشک مرا با خود ببر

می نشينم باز هم در انتظار

تا دوباره باز آيی از سفر

 

عيدتون مبارک

        
 

هم زبون

ناله های غروب

 

 

پنجشنبه ۱٤ آبان ،۱۳۸۳

 

-------------------------

اَينَ الشُّموسُ الطّالعه ؟

  اَينَ الْاَقمارُ الْمنيره ؟  

  اَينَ الْاَنجمُ الزّاهره ؟  

-------------------------

 

می گذرند ، شبهای بی ستاره ،

                                 بی طلوع ...

...

... آنک ، سحر ،

   ز کوچه های بی کسی

             کسی ز  راه می رسد

                                که کوله بار او

                       مَشکی پر از خورشيد است

...

و صبح را ، بی دريغ

         به حلق تشنه ات

                        می چکاند او ،

                                       های !

                              نشسته پشت پنجره !

...

و ناگهان

        سبز می شوی

                سرخ می شوی

و تا تبسّم خدا

         عروج می کنی

...

آنک ، سحر ...

        
 

هم زبون

تبرک

 

 

پنجشنبه ٧ آبان ،۱۳۸۳

 

------------------------------------

ميلاد کريم اهل بيت (ع) ، مبارک

------------------------------------

يک دانه خرما

    يک جرعه باران

تبرّکی ...

امشب ،

   ميهمان شعرم باش

تسلّی ِ آن روزها

      که خواب بودم و

                        گذشتی

                   از ميان دفتر شعرم ...

...

و من و

    اين همه شعر نا تمام

                               که هنوز

           ... بوی ترا دارند ...

...

می دانی

    بی تو

         قافيه ها را

              زود می بازم ...

...

های !

     رهگذر  ِ

          ... کوچه های بی کسی ...

        
 

هم زبون

دست و داس

 

 

شنبه ٢٥ مهر ،۱۳۸۳

 

-----------------

رمضان ، مبارک

-----------------

... وانگه

         ز عرش

يک دانه عشق

      ز دست تو بر زمين افتاد ...

خاک لرزيد

و هزار آيه

       باران باريد ...

...

اينک ...

مردی روييده است ،

خوشه دار ...

...

های !

        دانه کار !

مرد است و

         بند هزار علف ،

                    بيم هزار خزان ...

دست و داسَت را

                 چشم انتظار ...

 

        
 

هم زبون

اتفاق

 

 

یکشنبه ۱٩ مهر ،۱۳۸۳

 

پاييز ،

بادی وزيد و

            برگی فتاد

يک اتفاق شوم

               در سرنوشت برگ

يک اتفاق ساده در

                     هميشه ی باد ...

        
 

هم زبون

استغاثه ...

 

 

پنجشنبه ۱٦ مهر ،۱۳۸۳

 

باران !

حسرتْ نشين ِ پنجره ام

                         نمی باری؟

منّت کش ِافق ،

           بندی ِ کوير

سالها حبس سراب کشيده ام

سوخت گلويم از

         واژه های ــ بی کسی ــ

حتی

  آهی برای کشيدن هم

                             ديگر

                در بساط حنجره ام نيست

باران !

   بهر خدا ،

          نَمی ،

                به حنجره ام ، نمی باری ؟  

 

 

            

        
 

هم زبون

بوی خاک

 

 

شنبه ۱۱ مهر ،۱۳۸۳

 

های ! کودکی ! ...

های ! بوی خاک ! ...

خاک بازی های

                  پاک ِ

                     پاک ِ

                        پاک

هفت سنگ 

         الک دولک 

                   لی لی ...

...

دوستی با آينه ...

خنده ،

      گريه ،

قهر ! ، قهر ! ،

            تا روز  ِ ... دوباره آشتی ...

...

دلم برای آينه تنگ است

های ! ...

در بهار خاطره ها ،

          گل کاشتی کودکی،

                        گل کاشتی ...

        
 

هم زبون

رشوه

 

 

سه‌شنبه ٧ مهر ،۱۳۸۳

 

-------------------------------------------------------

 ميلاد عالی جناب ، حضرت ولی عصر (عج) مبارک باد

-------------------------------------------------------

عالی جناب

اعتراف می کنم

اين گدا

با اين دو سکّه شعر

گاهی به خود رشوه می دهد

که فراموش کند

   چگونه لحظه ها

         در حضور شما

                         او را

                 چشم بسته

                       می بلعند ...

 

        
 

هم زبون

بوی گلاب

 

 

جمعه ٢٧ شهریور ،۱۳۸۳

 

ساده بگويم ، اين بار

ــ گريزی از

           هزار سَبْک ... ــ

اينجا ،

بوی گلاب

       در کوچه ها

               به پای من پيچيده است

پای بندم ، چه کنم ؟

شوق رفتن ،

     شوق بيغوله ها

              در سرم نيست ...

و باز هم ساده تر

اينجا

  خاک

      هنوز

          بوی خون می دهد ، گاهی

و جان ،

    بوی خاک ...

و گاهی

    از کوچه ها

          صدای ربّنا می آيد

و کسی

    از کنارم عبور می کند

که شرجی نگاهش

                        هنوز

                            آينه دار  آن سوار است ...

...

بيا اين بار ،

   از شب نگوييم

گلوی سحر را

          فشرده است ،

                         می دانم

ولی

ز بيغوله ها هم

             اميد طلوع

                      نيست

تفالی زده ام

صبح

    در عبور همين کوچه

                        در راه است ...

...

برَغم شب ،

سرْ انگشت خورشيد

                 بر غبار کوچه

                        ردّی کشيده

و کوچه

         کمی بوی گلاب گرفته ...

...

و من

     نخست قطره شيری که خوردم

                                      بوی گلاب می داد ...

...

ساده بگويم

    پای بند اين بويم

چه کنم ؟

شوق رفتن ،

    شوق بيغوله ها

           در سرم نيست ...

        
 

هم زبون

عبرت

 

 

پنجشنبه ۱٩ شهریور ،۱۳۸۳

 

-------------------------------------------------------------------

رضيت بالاسلام دينا ً و بمحمد (ص) نبيا ً و بعلی و ابنائه (ع) وليا ً

-------------------------------------------------------------------

بال هايم کو ؟

خاک می خواهم و

                   چفيّه ای و

                         گوشه ی دنجی

مثل سنگر ! ...

تا دوباره شعر بگويم ...

برای سرودن ،

           يک خشاب ِ پُر ، واژه دارم

عبرتی تلخ است :

                         اين بار ،

                         يک ــ واژه ی خلاص ــ هم

                         برای خودم ...

                         تاب ندارم

                         دوباره اسيری را

        
 

هم زبون

نقش آخِر - قسمت آخِر

 

 

شنبه ۱٤ شهریور ،۱۳۸۳

 

جاده سنگفرش دهکده ، زير حرير نازکی از شبنم صبحگاهی ، جلا و تازگی خاصی پيدا کرده بود .

گنجشک های سحرخيز ، روی شاخه های کاج ، برای خوشامدگويی به خورشيد ، آواز زيبايی مشق می کردند .

آهنگ نهری که در امتداد جاده ، درست از پای درختان کاج می گذشت ، ترانه دلنشين گنجشک ها را موزون تر می کرد .

سمت ديگر جاده ، جوجه اردک های نوپا ، پشت سر مادر ، در امتداد ديوارهای کهنه آجری ، قدم رو می رفتند .

لاک پشت پيری مشغول پيمودن عرض جاده بود ، تا با عبور از نهر ، زير سايه درختان کاج ،‌ چاشتی بخورد و دوباره چرتی بزند ...

 

پيرمرد ، چمدان رنگ و رو رفته ای در دست ، آرام آرام ، به سمت خارج دهکده قدم برمی داشت .

نگاه عميقش انگار در هاله ای از غم ، سنگهای ريز و درشت کف جاده را  ، بی هدف  می کاويد .

لبحند کم رنگی روی لبهايش نقش بسته بود ...

 

کنج دهکده ، ‌روی ديواره تراس يک ويلای قديمی ، يک پیپ  و کمی وسايل نقاشی ، زير قطرات شبنم ، خيس می خوردند .

گوشه ای ديگر ، بوم شکسته ای روی زمين افتاده بود .

وسط بوم ، دايره خاکستری رنگی که معلوم بود با يک حرکت سريع دست ، کشيده شده  ، ديده می شد .

 

يک آينه تمام قد ، رو به افق ، به سه پايه چوبی وسط تراس  تکيه زده بود .

انگار برای ديدن اولين شعاع خورشيد بی تابی می کرد .

قطرات بازيگوش شبنم ، يکی يکی  از بالای آينه ، رو به پايين سُر می خوردند .

 

از غُر غُر کلاغ ها هيچ خبری نبود ...

        
 

هم زبون

سردوشی

 

 

یکشنبه ۸ شهریور ،۱۳۸۳

 

------------------------------

ميلاد سردار عشق مبارک

-------------------------------

مهتاب شاهد است :

دو قرص نان و

چند خرما  ...

و کودکی بر آستان در

که کوچه های يتيمی را

                   سَرَک می کشد :

                                            « اين بار هم

                                            «     شبگرد آشنا

                                            «         بی خبر گذشت ...

                                            « و کوچه باز

                                            «     بوی پدر می دهد ...

فردا

      دشمن ز تيغ ـــ مرد ـــ می رمد

ولی نمی داند

نشان افتخار او

            يک دوش پينه بسته است             

        
 

هم زبون

نقش آخِر - قسمت دوم

 

 

سه‌شنبه ۳ شهریور ،۱۳۸۳

 

نگاه پيرمرد همچنان به دوردست خيره مانده بود .

امروز ، چهارمين روزی بود که بيشتر وقتش را مقابل بوم ، يا با قدم زدن در تراس ، پیپ کشيدن ، و گه گاهی ايستادن و چشم دوختن به افق سرسبز دهکده می گذراند .

و آن بوم لجباز ، بعد از چهار روز ، همچنان وسط تراس به سه پايه چوبی اش تکيه زده بود و از ته دل به عجز و کلنجار او نيشخند می زد .

برای چندين و چندمين بار ، به اميد کشف خاطراتی که شايد هنوز در گوشه و کنار ی محبوس مانده باشند ، شروع کرد به پرسه زدن در کوچه پس کوچه های قديمی ذهن .

تصوير مقابل ، آرام آرام ، از نظرش محو می شد و خاطرات قديمی ، در هاله ای از ابهام ، جای آن را می گرفت . هاله ای که انگار با هر چه دورتر شدن از حال ، عمق و گستردگی اش بيشتر می شد .

در کنج دورترين پس کوچه های ذهن ، تصوير کودکی اش را می ديد که از پنجره همين ويلا ، بيرون را نگاه می کند و با ذوقی کودکانه ، دنيای بيرون پنجره را با تخيلاتی شيرين می آميزد و به کمک چند مداد رنگی کوچک و بزرگ ، روی کاغذ می نشاند .

نقاشی هايش با همه سادگی ، ظرافتی خاص داشتند . ظرافتی که آنها را از نقاشی ساير هم سن و سالها متمايز می کرد .

چه زود پدر و مادر ، اين تفاوت را کشف کردند و مشوق او برای نقاشی های بهتر بعدی شدند .

وقتی برای اولين بار تصوير ساده و کودکانه خود را مقابل آينه کشيد ، همه با تحسين و شگفتی دانستند اين کودک استعداد خاصی در نقاشی دارد و به آينده هنری او می توان اميد بست .

جايزه اين شيرين کاری هم يک بسته بزرگ و زيبا پر از وسايل جور واجور نقاشی بود .

خوب بياد می آورد ، چهره مهربان پدر را ، که با لبخندی دلنشين و مردانه ، در حاليکه سرش را به نشانه تشويق نوازش می کرد ، آن جايزه بزرگ و دوست داشتنی را در دستانش می گذاشت .

اين ، زيبا ترين و شفاف ترين خاطره کودکی اش بود .

در آغاز نوجوانی ، خود را دست در دست پدر ، و پدر را گرم گفتگو با مردی ميانسال و خوش سيما می ديد . مردی که از آن روز تا پايان سنين نوجوانی ، بعنوان اولين استاد ، فنون بسياری از تصوير گری را به آموخت .

تمام خاطرات نوجوانی اش ، درس هايی بود که هر روز در محضر اين استاد مهربان می آموخت و بکار می بست .

شناخت رنگ ها و ابزارها ، حرکات دست ، نگاه دقيق به اشياء ....

و خلق اولين تابلو .....

ساده اما دقيق .

و لبخند رضايت استاد که بسختی در حاشيه چهره مصمم و نگاه نافذ او قابل تشخيص بود .

نوجوانی را در حالی به پايان می برد که با وجود کم سن و سالی ، مهارتش در شناخت رنگ ها و بکار بردن ابزارها ، و آشنايی با سبک های مختلف ،‌ حتی استاد نکته سنج و باريک بينش را هم به تحسين وامی داشت.

فصل جوانی ، فصل مشق آموخته ها و آميزش شور و شوق در تصاوير بود .

گاه ،‌ گيسوان پريشانی را  به آغوش باد می سپرد ،

گاه ،‌ دستان گرم و مشتاقی را ، زير بارش باران ، در امتداد جاده ای بی انتها ، بدست هم می داد ،

گاه ، غروب خورشيد و دريا را از زاويه چشمی عاشق بتصوير می کشيد ،

و گاه ، پرواز مرغ دريايی را برفراز امواج آرام ، به نشانه رهايی و تنهايی ...

با عبور از جوانی ، تصاويرش رنگ و لعاب پختگی بخود می گرفتند و نگاه عميق و دقيق نقاش را به رخ بيننده می کشاندند .

رنگ های گرم ، هم خوانی دلنواز سايه روشن ها ،‌  جاگذاشتن زيرکانه حرکات قلم ، حضور احساسات عميق نقاش در تار و پود تابلو ... و ... خلق تصاويری که بيننده را مدت ها در عمق خود ميخکوب می کرد ....

...

و دوران ميان سالی ، ...

دوره صعود به قله مهارت و ظرافت  ....

حالا ديگر صاحب سبک شده بود .

خلق آثاری بديع و ...

...

قار ! قار !

آهنگ ناموزون کلاغی که از روی ديواره کوتاه تراس ، درست به چشمان او خيره شده بود ، پيرمرد را به خود آورد .

دوباره تصوير افق در مقابل چشمانش ظاهر شد .

در آخرين رمق های روز ، خورشيد ، آهسته آهسته در خون خود می غلطيد ...

قار ! قار !

آه ! اين خاطرات تکراری لعنتی ....

همه اش نقاشی ....

فقط و فقط نقاشی ...

نقاشی ، .... نقاشی ...

يک عمر ! ....

قار ! قار !

آه ! اين بوم لعنتی ...

قار ! قار !

مغزش ، درست از ناحيه اتصال به نخاع ، تير می کشيد .

قار ! قار !

گرمای دود و سوزش گلو ...

تصميم ديروز ، دوباره در ذهنش تداعی شد .

قار ! قار ! ...

ادامه دارد

        
 

هم زبون